„დედამიწავ, იტრიალე!“ - ფოთის კერძო სკოლა „გიმნაზიის“ მოსწავლე მარიამ დანელიამ პანდემიაზე მოთხრობა დაწერა

სკოლები

28-05-2020

დაკოპირებულია

ფოთის კერძო სკოლა „გიმნაზიის“ VIII კლასის წარჩინებულმა მოსწავლემ, მარიამ დანელიამ პანდემიასა და მის შედეგებს მოთხრობა მიუძღვნა. მოსწავლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი ირმა ხარშილაძეა.

დედამიწავ, იტრიალე!...

სიო ამოვარდა...მარტის თვე იყო მახსოვს... არ იყო ეს სიო წინანდელივით ანცი და საამო! ...თითქოს შავი მანტია ებურა, დაუნდობელი იყო და იდუმალი!...არ მშორდებოდა...თან დამსდევდა, თითქოს მისი მკლავების მოხვევის ძალასაც ვგრძნობდი... რაღაც შეცვალა მისმა გამოჩენამ ქალაქში... შიში დაანთხია და გაანაცრისფერა ადამთა ფიქრები...სიჩუმე დააბიჯებდა ხილულ სამყაროში უხილავი სხეულით და ბედნიერებას გვტაცებდა ყველას... ჩემმა იდუმალმა სტუმარმა, უფრო კი ჩემს მეში ჩასახლებულმა და შემოჭრილმა სიომ, ერთ საღამოს მოსალოდნელ ქარიშხალზე მიამბო!...თითქოს გამაფრთხილა: სიკვდილის აჩრდილი გიახლოვდებათო!... მსოფლიო პანდემიამ მოიცვა! ...

დააბიჯებდა სიკვდილი ცელით და ადამიანებს სიცოცხლეს ართმევდა... პლანეტა დაავადდა...ცრემლებად დაიღვარა ბებერი მთვარე და მზემაც შესუდრა სხივები ცარგვალზე....

სევდამ და მონატრებამ ჩვენს სხეულებში შემოაღწია, რომელიც სულით ხორცამდე გვჭამდა...პატარა გული კიდევ უფრო მეკუმშებოდა, მაგრამ იმედი მქონდა, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა. მზარავდა სარკმლიდან გადახედვა... ტკივილით მესერებოდა გული ცარიელი ქუჩების ხილვისას....უმოძრაო თვალებით და გაყინული გულებით წარმომედინა ადამიანები სიცოცხლე დაკარგულ სამყაროში...

მაგრამ იმძლავრა სიცოცხლემ სიკვდილზე...ზეცის სარკეში მზე ვიხილეთ !... ძალუმად შეიბერტყა კალთა გვიანდელმა გზაფხულმაც და პანდემია ქარს გააყოლა...

შევცქერი არემარეს და თავს კმაყოფილად ვგრძნობ... „ბუნება ხომ კვებავს მთელს სამყაროს“! ...და მეც მახარებს მისი კარგად ყოფნით! ...

საბოლოოდ ამ დიდმა განსაცდელმა გამააზრებინა, რომ „ყველაფერს აქვს დასასრული და გამოსავალი“... სიკეთე ყოველთვის იმარჯვებს ბოროტებაზე... და რაც უფრო დიდია ბრძოლის ჟინი, მით უფრო სხვა ხიბლი აქვს გამარჯვებით ტკბობასაც...

ბედნიერი ვარ, რომ დედამიწა ისევ ბრუნავს...პლანეტამ სიცოცხლე იზეიმა...ვერ დაგვიმონა და ვერ მოგვაშთო სიკვდილმა... სიხარულის ცრემლებით მევსება თვალები და ბაგეები ლოცვასავით თავისით წარმოთქვამენ გოდერძი ჩოხელის ულამაზეს ლექსს:

ოღონდ ნუ იქნება:

მთიულეთი - ნამთიულარი,

ხევსურეთი - ნახევსურალი,

ფხოვი - ნაფხოვარი,

ხევი - ნახევარი...

კაცის ნასახლარს ნუ მანახვებ და

ნუ გახდება საქართველო

ნახევრის - ნახევარი.

და შენ, კუზიანო დედამიწავ,

რამდენიც გენებოს, იტრიალე!

მოთხრობა გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში