4 ოქტომბერს სასწავლო წელი საკლასო ოთახებში განახლდა, ოღონდ არა ყველასთვის. დღეს ერთი ოჯახის შესახებ გიამბობთ, სადაც ორი მოზარდი ვერც სკოლაში წავიდა და ვერც მეგობრებსა თუ მასწავლებლებს შეხვდა. სოფელ კლდეში მცხოვრები ლია თაბუნიძის ოთხსულიანი ოჯახი საქონლის სადგომში ცხოვრობს, უკიდურეს გაჭირვებაში და მიუხედავად იმისა, ახლობლების დახმარებით შენობა, ასე თუ ისე, მოაწესრიგეს, ნორმალური არსებობისთვის ბევრი რამ აკლიათ... ინფორმაციას  „სამხრეთის კარიბჭე“ ავრცელებს.

ლია თაბუნიძის 8 და 14 წლის შვილები პირველ სასწავლო დღეს სკოლაში იმიტომ ვერ წავიდნენ, რომ არც ფეხსაცმელი ჰქონდათ, არც - ტანსაცმელი და არც - სასკოლო ნივთები. ერთოთახიან შენობაში მხოლოდ სამი საწოლი, ღუმელი და მაგიდა დგას...

„ბოსელში ვცხოვრობთ უკვე მეორე წელია, გაჭირვებით გაგვაქვს თავი, ორი შვილი მყავს. არ მყოფნის შემოსავალი, ბავშვები სკოლაში რომ წავიყვანო. ფეხსაცმელი, ტანსაცმელი და სასკოლო ნივთები არ აქვთ, მეორე დღეა სახლში არიან, ასე თუ გაგრძელდა, კიდევ ვერ წავიყვან სკოლაში. თუ ვინმეს სურვილი აქვს, იქნებ დამეხმაროს. თბილი ქურთუკები, ჩექმები, რვეულები... ყველაფერი სჭირდებათ“, – ამბობს ლია.

ოჯახს არც საკმარისი შეშა აქვს, საკვებს კი ხშირად მეზობლები აწვდიან: „სახლიც გასაკეთებელი მაქვს, მინდა, რომ რაღაცები მივამატო, გავარემონტო, სამზარეულო გავაკეთო, არაფერია წესრიგში. არც კარადა მაქვს, ალბათ ყველაფერს სიხარულით მივიღებ, რითიც დამეხმარებიან“.

ეს ერთი ოჯახის ისტორიაა და სამწუხაროდ, ბევრია, ვინც სკოლაში ბავშვს უსახსრობის გამო ვერ უშვებს... ამ პატარებს არ აქვთ ფეხსაცმელი, ტანსაცმელი, სასკოლო ნივთები... ჰოდა, სანამ იმაზე ვისაუბრებთ, როგორი წარმატებული სახელმწიფო გვაქვს, წარმატებული სისტემებით და სანამ ათწლიანი გეგმებით, გაზრდილი ბიუჯეტებით და იმით ვტრაბახობთ, რომ დისტანციურ სწავლებაში მოსწავლეთა უმრავლესობა ჩართული იყო, ცოტა გვერდითაც გავიხედოთ - ჩვენს წინ ღატაკი საქართველოა, სადაც პატარები უკიდურესი გაჭირვების გამო სკოლაში ვერ მიდიან. არადა, საქართველოს კონსტიტუციით, სახელმწიფო ვალდებულია ყველა ბავშვს მისცეს ზოგადი განათლება.