- ვინ ვარ მე...

-ლუკა ბაქანიძე, მეტსახელად ლუკრეციო. ვარ თხემით-ტერფამდე ქვეითი და ყველა მიმართულებით, მიყვარს ფეხით სიარული. მიყვარს ცხოველები და ბუნება და არ ვენდობი ადამიანებს. პროფესიით - მწერალი და ჟურნალისტი, მოწოდებით - მეთევზე და მოლაშქრე. ვცხოვრობ არასტერილური ცხოვრებით და არ მიყვარს სტერილური ხალხი. მწამს ტყეში დანთებული კოცონის და არ მწამს ეკლესიების. ღია ცის ქვეშ, გადაკარგულში უფრო შინაურად და კომფორტულად ვგრძნობ თავს, ვიდრე სახლში. მჯერა წიგნების და ცხოვრების.  არ მჯერა სკოლების და უნივერსიტეტების.

- პირველი ნაწარმოები....

- ბავშვობაში ვწერდი ბევრ ლექსს, რადგან მამაჩემი თითო ლექსში გარკვეულ თანხას მაძლევდა. ასეთ მერკანტილურ საწყისებზე ჩამოვყალიბდი მწერლად.  რაც შეეხება გამოქვეყნებას, დიდი ხნის წინ, მალხაზ ხარბედიამ  ლიტერატურულ ჟურნალ „არილში“ რამოდენიმე ლექსი დამიბეჭდა. ბოლო სამი წელია, რაც პოეზიას პროზა ვამჯობინე. რამეთუ ეს ქვეყანა, საქართველო, თუ ნაღდი პოეტისთვის ჯოჯოხეთია, პროზაიკოსისთვის სამოთხეა ჭეშმარიტად.

- პირველი აღიარება...

- ცნობადი გამხადა ჩემმა პირველმა წიგნმა, ლექსების კრებულმა „ღმერთი ჩემი, მოხეტიალე“, რომელიც შესანიშნავმა ადამიანმა და მეგობარმა - ნაირა გელაშვილმა და გამომცემლობა „კავკასიურმა სახლმა“ გამოსცა. ეს კრებული 2011 წელს ლიტერატურული კონკურსის „საბას“ ფინალისტი გახდა.

- ლიტერატურული პრემია  „საბა“...

- „საბა“ და ლიტერატურულ კონკურსები ადრე ჩემთვის გრაალის თასის ეკვივალენტი გახლდათ.  მეგონა, რომ ეს მთელი ჩემი ნიჭის ერთგვარი ხარისხის აღმნიშვნელი შკალა იყო. ამ ეტაპზე ერთობ სარდონიკულად ვარ განწყობილი. თუმცა, რამდენიმე ლიტერატურული კონკურსის და თვით „საბას“ გამარჯვებულიც ვარ. არ უარვყოფ, რომ „საბას“ მოგებამ  ბედნიერება მომანიჭა, რადგან ძალიან კარგი შეგრძნებაა, როცა ფული არ გაქვს და უცებ ოთხი ათასი ლარი გიჩნდება ჯიბეში. ასევე 2017 წელს “საბას“ გამარჯვებული გახდა მოთხრობების კრებული “სად ხარ ლაზარე“. დაკვირვებული ვარ, რომ წაგება უფრო კარგად მოქმედებს ჩემზე, ვიდრე მოგება. ალბათ, ეს განაპირობებს ამ აურზაურის და ტაშის მიმართ ჩემს სარდონიკულ განწყობას.  რა თქმა უნდა, ეს მიმართება არ ეხება ჟიურის წევრებს, რომელთაც უღრმეს პატივს ვცემ და მიყვარს.

- რომანი „მესამე ნაპირი“...

- „მესამე ნაპირი“ ბედისწერაა ჩემთვის. წიგნი თავიდან ბოლომდე ავტობიოგრაფიულ ხასიათს ატარებს და ფაქტობრივად, მე ვარ „მესამე ნაპირი“. ამ წიგნზე მუშაობისას გავიზარდე, როგორც მწერალი. მიხარია, რომ გამოუცდელობის მიუხედავად, მშვენივრად გავიარე ბეწვის ხიდი, სკაბრეზულ, ვულგარულ პროზასა და მხატვრულად ღირებულ ტექსტს შორის. სტილისტურად დიდი შანსი იყო, რომ ეს რომანი მაკულატურა გამხდარიყო. მეამაყება, რომ ლიტერატურული გამოცდილება თუ არა, ალღო დამეხმარა კარგი კომპოზიციის და საკმაოდ ავტონომიური, სპეციფიკური სტილის შექმნაში, რასაც მთლიანობაში ეს რომანი წარმოადგენს.  „მესამე ნაპირი“  2014 წელს „საბას“ ფინალისტი გახდა. სასიხარულოა ის, რომ ამ წიგნით ევროპული ქვეყანა დაინტერესდა. „მესამე ნაპირის“ გერმანულენოვანი თარგმანის პრეზენტაცია  მარტში იქნება. ასევე, ჩემი მესამე წიგნის, მოთხრობების კრებულის „სად ხარ, ლაზარე“ თარგმნის პერსპექტივაც ჩანს.

- საყვარელი წიგნი/წიგნები....

- უამრავი საყვარელი მწერალი და  წიგნი მეგულება. სიამოვნებით ვკითხულობ სკანდინავიურ და იაპონურ პროზას.  ჩემზე დიდი გავლენა ამერიკულმა ნოველებმა იქონიეს. პირდაპირ ვიტყვი, მარკ ტვენს რომ არ დაეწერა „ჰეკლბერი ფინი“, ალბათ, უფრო დიდი დრო დამეკარგებოდა სტილისტურ ძიებაში. ჩემი საყვარელი მწერალი უილიამ ფოლკნერია. ერთ-ერთი ყველაზე  „რთული“ მწერალი სტილისტურად. ჩემს ლიტერატურულ გემოვნებას, ჩამოუყალიბებელზე მეტად, უფრო მრავალმხრივი ჰქვია.

- რჩევა ახალგაზრდა თაობას...

- ახალგაზრდა თაობას პირველი და უკანასკნელი რჩევა ჩემგან, რადგან მეტი რჩევა არცაა საჭირო: წიგნი, წიგნი და წიგნი. წიგნიერება ნებისმიერ აკადემიურ განათლებაზე მნიშვნელოვანი და საჭიროა, რათა შედგე ადამიანად. მწერლებს და მიმდინარეობებს კითხვის პირველ ეტაპზე დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. იკითხეთ ყველაფერი, რადგან ლიტერატურული გემოვნების და პროფესიონალი მკითხველის სტატუსის შესაქმნელად ნაგავი და მაკულატურაც ისევე საჭიროა, როგორც მაღალმხატვრული პროზა.