„კვლავ შევხვდებით გაზაფხულს“ - ქობულეთის მუნიციპალიტეტის დაგვას საჯარო სკოლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი რუსუდან ხარაზი ჩანახატს გვიზიარებს. რუსუდანის ნაშრომში კორონავირუსისგან გამოწვეულ ვითარებაზეა საუბარი. პანდემიაზე, რომელმაც მსოფლიო მოიარა, მაგრამ საქართველოში ფეხი ვერ მოიკიდა.

კვლავ შევხვდებით გაზაფხულს

მაშინ, როცა მხრებს იფერთხავდა ზამთარი, რათა გაზაფხული შემოსულიყო, როცა ია-ენძელებითა და ყოჩივარდებით გადაპენტილიყო მთა-ველი, როცა მზე გულს უთბობდა ქვეყანას, რომ ფერადი სამოსი მოერგოთ ყვავილებს, საქართველოს მზისფერი კაბა უნდა ჩაეცვა. იყო ახალი ოცნებები, სიხარული, სიყვარული, მოკლედ, სიცოცხლე ჩქეფდა...                                              

ის კი... მოდიოდა ნელა, აუჩქარებლად, მალულად. ყველგან კვალს ტოვებდა, არ ინდობდა არავის, ვისაც კი მისწვდებოდა მუსრს ავლებდა, ანადგურებდა, მას სიკვდილის სამოსი ეცვა. სახელიც შესაფერისი ჰქონდა „კორონა“. დაღლილს ჰგავდა, ყველა ქვეყანა მოევლო, ძალას იკრეფდა. ბოლო გაჩერება საქართველო იყო, წალკოტი, ედემი, სადაც სიმშვიდე სუფევდა. ჩამოუარა ყველა კუთხეს, ვიღაცა შეაშინა, ვიღაცა დააფიქრა, ვიღაცა გასწირა.1,2,3....12 სიცოცხლე შეიწირა. ტკივილი...სიმწარე...კარანტინი...პირბადე...ხელთათმანი-აი რამ ჩაანაცვლა კაფე, რესტორანი, სილამაზის სალონი, კულტურული ღონისძიებები, მაგრამ... გვეყო სიმტკიცე, ნებისყოფა, სიფრთხილე, სიყვარული, ერთიანობა, ჩაკეტილი საზღვრები. იყო მონატრება, ერთმანეთის ნახვის სურვილი, ჩახუტება, თვითგვემა.

სიკვდილმა ვერ სძლია სიცოცხლეს, მტერმა- მოყვარეს, ბოროტმა-კეთილს. ძალა გამოელია კორონას, უკანასკნელად გაიბრძოლა. გადარჩა ქართული გენი, რომელიც კვლავ შეხვდება მრავალ გაზაფხულს, არა ნაცრისფერს, არამედ ფერადს, კაშკაშას, ნათელს.                                                       

დაგვას საჯარო სკოლის
ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი
რუსუდან ხარაზი

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში