მშობელი - პატარა ბავშვისთვის მთელი სამყაროა. ამის მიუხედავად, როდესაც ბავშვები იზრდებიან, დედებს და მამებს საკუთარი როლების ახლებურად გადანაწილება უწევთ. შესაძლოა, ქალიშვილთან დამეგობრება გამომივიდეს?და საჭიროა კი ამის გაკეთება? ირლანდიელი ფსიქოთერაპევტი ემერ ლაფრეი განმარტავს, რატომ უნდა დარჩნენ მშობლები მშობლებად, ხოლო მეგობრები - მეგობრებად.

მშობლებისა და ბავშვების ურთიერთობა - დამოკიდებულებითი ურთიერთობაა, ერთი მხარე თითქმის ყოველთვის უფრო მეტად სუსტ მდგომარეობაშია. მშობლების ძირითადი ამოცანაა იზრუნონ საკუთარ შვილებზე და მათ გადარჩენაზე. შვილის ემოციური და ინტელექტუალური განვითარება ასევე უფროსების საზრუნავია, მათ უნდა იფიქრონ, რისი დახმარებით და როგორ განვითარდებიან ბავშვები. სკოლები, რეპეტიტორები, წიგნები - ყველაფერი ეს ბავშვს დედისა და მამის წყალობით აქვს.

მეგობრობა გამოირჩევა იმით, რომ იგი აგებულია ურთიერთსარგებელზე: თითოეული მხარე ერთნაირად დამოკიდებულია მეორეზე. როგორც ერთი მეგობარი, ისე მეორე ურთიერთობაში თანაბარ ემოციურ და ფიზიკურ ძალისხმევას დებს. ეს მკაცრად თანაბარუფლებიანი ურთიერთობაა, რომლისთვისაც თითოეული პარტნიორი პასუხს ერთნაირად აგებს. 

შესაძლებელია ​მშობელი მეგობარი გახდე და ღირს კი საერთოდ ცდა? საზოგადოება ელოდება, რომ უფროსები იქნებიან პროგრესულები: ბავშვთან „ერთ  ტალღაზე“ ყოფნას ისწავლიან და შეძლებენ ბავშვის სოციალურ და ემოციონალურ ცხოვრებაში წონიანი როლი ითამაშონ.

თანამედროვე მშობლებს ნამდვილად შეუძლიათ თავი გაართვან თანამედროვე ტექნოლოგიებს ბავშვებზე არანაკლებ, ერკვეოდნენ ტრენდებში, მაგრამ მათ ასევე არ უნდა დაივიწყონ მათი მთავარი ფუნქცია.

მშობლისთვის ბუნებრივია სურდეს გახდეს მთელი სამყარო ბავშვისთვის. ზოგჯერ ეს მისწრაფება გონივრულ ზღვარს სცდება. ფსიქოთერაპევტი ემერ ლაფრეი ​დედებს და მამებს ურჩევს ბავშვებს სხვადასხვა საინტერესო წინადადებებით თავი არ მოაბეზრონ.

„ეს გავრცელებული დილემაა. მშობლები ბავშვთან მეგობრობის კონცეპტს მისდევენ, ეს ბუნებრივია,. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მათ ბავშვების პირად საზღვრებს უნდა გადააბიჯონ “.

მშობლების ამოცანაა - დააწესონ საზღვრები

მშობლებს აღზრდისას ისეთი ამოცანები აქვთ, რომელთა თავიდან არიდება შეუძლებელია. ერთ-ერთი მათგანია - ჩარჩოების განსაზღვრა და ქცევის მისაღები საზღვრების განმარტება. ლაფრეი თვლი, რომ მართალია უფრო თავისუფალ მიდგომაზე გადასვლა კარგია, მაგრამ საზღვრების და წესების დავიწყება არ ღირს. „აღზრდის აზრი მდგომარეობს იმაში, რომ დავაწესოთ ნორმები, შევთანხმდეთ ახლებზე და გავაანალიზოთ ცვლილებები, როდესაც ბავშვი მოზარდი ხდება“,- მიიჩნევს ფსიქოთერაპევტი.

ბავშვთა ფსიქიკის ორგანული განვითარებისთვის საჭიროა, რომ საზღვრები იყოს გასაგები, მისთვის, ვისთვისაც არის ის დაწესებული. ბავშვებს უნდა ესმოდეთ, რას წააწყდებიან, თუ ჩარჩოებიდან გამოვლენ.

ასე ისინი სამყაროში უსაფრთხოდ ორიენტირებას შეძლებენ და ამასთან გამუდმებით შეავსებენ წარმოდგენას დაშვებულისა და დაუშვებლის შესახებ.

ლაფრეი თვლის, რომ მშობლის და მეგობრის როლი ერთმანეთს გამორიცხავს.