აშკარაა, რომ რაღაც შეიცვალა... დაღლილმა დედამიწამ ამოიოხრა, ამოიკვნესა და გაჩერდა. უზარმაზარ მოედნებზე, ქუჩებში და ორღობეებში სიჩუმე ჩამოდგა. ყველაზე მეტად კი იმან შემაწუხა, რომ სკოლის დერეფნები და საკლასო ოთახები დაცარიელდა, გაიტრუნენ, ცალკე - კედლები, ცალკე - ბავშვები, იმათი ხალისიანი კისკისიც აღარ ისმის. სამყარო თითქოს დაპაუზდა.

რა მოხდა? რატომ მოხდა?
სოციალურ ქსელში იყო ინფორმაცია შიმშილსა და ტანჯვაში გარდაცვლილ სირიელ ბავშვზე, რომელმაც სიკვდილის წინ თქვა - „მე ღმერთს ვეტყვი ყველაფერსო“ და სამყარო გაირინდა - ალბათ მართლა უთხრა...

მომხვეჭელობაში გათითოკაცებულები, ვირუსმა გაგვაერთიანა, ოღონდ აქაც ცალ-ცალკე. ვფიქრობ, შემთხვევით არაფერი ხდება, რაღაც ბალანსი დაირღვა, უფრო სწორედ ჩვენ, ადამიანებმა დავარღვიეთ და ეს განსაცდელიც ალბათ საჭირო იყო.

თვითჭვრეტისა და მოცალეობისთვის ყველას იმდენი დრო გვაქვს, რომ ამ სიჩუმეში ჩემს გონებაშიც ბევრი ბრძენი „ალაპარაკდა“, მათ შორის ჩვენი დიდი მთიელი - ვაჟა-ფშაველა, რომელმაც ერთხელ კიდევ შეგვახსენა: „გიყვარდეთ, კაცნო, ერთმანეთიო!“

ასე მგონია, როცა ეს განსაცდელი ჩაივლის, ადამიანები ერთმანეთს უფრო გულისხმიერად მოექცევიან. იმედია, ეს დიდი პაუზა, ეს სიჩუმე დიდ სიყვარულს, სითბოს, კაცთმოყვარეობას, მიმტევებლობას, სულგრძელობასა და სიკეთის კეთებას გვასწავლის. ამ უძრაობამ და სიჩუმემ კი დიდი ილიას სიტყვების მართებულობაში კიდევ ერთხელ დამარწმუნა: „მოძრაობა და მარტო მოძრაობა არის, ჩემო თერგო, ქვეყნის ღონისა და სიცოცხლის მიმცემი!
ჰოდა, მომავალს გაათმაგებული ენერგიით, თუმცა ფრთხილად და გააზრებულად უნდა ვეკვეთოთ. მანამდე კი, დავრჩეთ სახლში და მშვიდად გავიაროთ ეს მძიმე პერიოდი.

               დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭილურტის საჯარო სკოლის დირექტორის მ.შ. დავით ილურიძე

                                                                                                                                                     10 აპრილი, 2020 წელი

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში