XIX საუკუნეში, პირველი ცარცის დაფები შავი ფერის იყო, რაც კარგ ფონს წარმოადგენდა თეთრი ცარცისთვის. დაფის მასალები კი თითქმის ყველა საგანმანათლებლო დაწესებულებისთვის ადვილად ხელმისაწვდომი იყო. თუმცა, დროთა განმავლობაში, შავ-თეთრმა კონტრასტმა, თვალის ზედმეტად დაძაბვის გამო, უარყოფითად იმოქმედა მოსწავლეებისა და მასწავლებლების მხედველობაზე.

შავი ასევე ​მიდრეკილია ბზინვარებისკენ, რაც მზიან დღეებში დაფაზე დაწერილის დანახვას ართულებს. თუმცაღა, შავი დაფების ბედი საბოლოდ ცარცის მტვერმა გადაწყვიტა, რომლის ზედაპირიდან სრულად მოშორებაც შეუძლებელი იყო და ჭუჭყის მაგვარ კვალს ტოვებდა.

როგორ შეირჩა ახალი ფერი?

როდესაც შავმა დაფამ დაბალი ეფექტურობა აჩვენა, ფერის შეცვლის საჭიროება დადგა. ათწლეულების განმავლობაში, მკვლევარები აანალიზებდნენ და ირჩევდნენ ფერს, რომელიც დაფასთან ყოველდღიური მუშაობისას მინიმალურ დისკომფორტს გამოიწვევდა.

კვლევისას გაითვალისწინეს ისეთი ფაქტორები, როგორიცაა:

• დაფისა და ცარცის ფერებს შორის კონტრასტის შემცირება ისე, რომ არ იკარგებოდეს დაწერილის მკაფიოდ აღქმის შესაძლებლობა;
• ფერის გავლენა ფსიქოლოგიურ მდგომარეობაზე: არჩეული მწვანე ფერი დამამშვიდებელ ეფექტს ახდენს, ამცირებს სტრესის დონეს და ზრდის ყურადღების კონცენტრაციას;
• ფერის აღქმა ფოტორეცეპტორების მიერ: მწვანე ფონზე თვალები სწრაფად ფოკუსირდება და ხანგრძლივი დროის განმავლობაში ნაკლებად იღლება;
• მასალების ხანგრძლივი ექსპლუატაციის ვადა.

აღსანიშნავია, რომ თანამედროვე მარკერულ დაფებსაც ხშირად არა სრულიად თეთრი, არამედ ღია ლურჯი ან მწვანე ელფერი აქვთ. ეს მცირე დამატება კვლავ ამცირებს დაფისა და მარკერების ფერებს შორის კონტრასტის სიმკვეთრეს, რის შედეგადაც თვალები ნაკლებად იძაბება და იღლება.

მიუხედავად იმისა, რომ დღეს არსებობს სასწავლო დაფების ელექტრონული ანალოგებიც კი, მსოფლიოში მრავალი სკოლა, უნივერსიტეტი და კოლეჯი კვლავ აქტიურად იყენებს მწვანე დაფებს.