ტირე და დეფისი - ეს ორი სხვადასხვა სასვენი ნიშანია. მათი გამოყენების ინსტრუქციაც ერთმანეთისგან განსხვავდება. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სასვენი ნიშნები ერთმანეთს ძალიან ჰგავს, წერისას ისინი ერთმანეთისგან უნდა განირჩეოდეს.

როდის გამოიყენება დეფისი და როდის - ტირე?

დეფისი მოკლე ჰორიზონტალური ხაზია. ის გამოიყენება შემდეგ შემთხვევებში:

• -მეთქიდა -თქო ნაწილაკების დართვისას;
• რიცხვით სახელებთან, თავსართ-ბოლოსართის დართვისას (მე-5, 115-ე...);
• გაორკეცებულ ან ნაირფუძიან კომპოზიტებთან (როდესაც მათ შორის „და“ კავშირი არ არის გამოყენებული (მთა-ბარი, დედ-მამა, და-ძმა);
• უცხოურ გეოგრაფიულ სახელებთან (ნიუ-იორკი, სან-ფრანცისკო...)
• სიტყვის გადატანისას.

ტირეც ჰორიზონტალური ხაზია, თუმცა დეფისზე დიდი ზომის. მისი გამოყენებისას სასურველია წინ და მომდევნო სიტყვებს შორის მანძილის დაცვა, რაც დეფისის გამოყენებისას არ არის აუცილებელი.

ტირე გამოიყენება:

• შემასმენლის გამოტოვებისას (სოფო მეორე კურსზე სწავლობს, გიორგი - მეოთხეზე);
• როდესაც შედგენილ შემასმენელში გამოტოვებულია ზმნური ნაწილი (ჩემი ხატია სამშობლო, სახატე - მთელი ქვეყანა);
• კავშირის გამოტოვებისას;
• შერწყმულ წინადადებაში განმაზოგადებელ სიტყვასთან, როდესაც განმაზოგადებელ სიტყვას წინ უსწრებს ერთგვარი სიტყვები (მოსწავლეებს, მასწავლებლებს, მშობლებს - ყველას ერთი რამ სურდა);
• ჩართულის გამოსაყოფად მძიმეებთან ერთად (იმ სახლში, - კაცმა მოპირდაპირე მხარეს გაიშვირა ხელი, - სულ ჟრიამულია)
• ზოგ შემთხვევაში „ეს“ და „ეგ“ ნაცვალსახელების წინ ( ბავშვობა - ეს ყველაზე ლამაზი პერიოდი იყო ჩემს ცხოვრებაში);
• ავტორის სიტყვების გამოსაყოფად და დიალოგური მეტყველების დასაყოფად;
• დიალოგებში პერსონაჟთა ნათქვამის გამოსაყოფად;
• სიტყვებს შორის, რომლებიც აღნიშნავს რაოდენობის, დროის ან სივრცის მიჯნას (I-VI კლასები, 90-იანი წლები...)