თემურ თხილაიშვილმა ცხოვრება ხელოვნებას შეალია, წლებია ანსამბლ „ქობულეთს“ ხელმძღვანელობს და Etaloni.ge-ს იმაზეც ესაუბრება, როგორია ქორეოგრაფის ცხოვრება პანდემიის პირობებში. ცეკვა კი სისხლსა და ხორცში აქვს გამჯდარი - 6 წლიდან ცეკვავს და ქართული ქორეოგრაფიით „მოწამლული“, არაფრის წინაშე იხევს უკან, ოღონდ ანსამბლი მოწოდების სიმაღლზე იყოს. წუხს, ახლა რომ ყველაფერი გაჩერებულია და სახლში ყოფნა უწევთ - ეს ჩვენი სფეროსთვის ძალიან ცუდია, ანსამბლი, ფაქტობრივად, თავიდანაა შესაქმნელიო, - გვიზიარებს საკუთარ გულისტკივილს, თუმცა ოპტიმიზმს არ კარგავს, სჯერა, მალე ყველაფერი გამოსწორდება და საყვარელ საქმესაც დაუბრუნდება.

- ბატონო თემურ, თქვენც ონლაინ-რეჟიმში ხომ არ ატარებთ რეპეტიციებს?

- ცუდია, სახლში ყოფნა რომ გვიწევს და ყველაფერი გაჩერებულია, მაგრამ ონლაინ-რეჟიმში რეპეტიციების ჩატარება ჩვენ შემთხვევაში წარმოუდგენელია. ეს დიდების ანსამბლია, პროგრამაზე ვმუშაობთ და დისტანციურად ამ საქმის კეთება წარმოუდგენელია.

- ბევრით დაგხიათ უკან პანდემიამ?

- რა თქმა უნდა! ფაქტობრივად, თავიდანაა აღსადგენი ანსამბლი. თითქმის ერთი წელია არ ვმუშაობთ და ეს ჩვენი საქმისთვის ძალიან ცუდია.

- თუმცა კარგი პერიოდებიც ხომ გქონდათ... გვიამბეთ, როგორ აღმოჩნდით ამ სფეროში?

- ბავშვობიდან ვცეკვავ, ვმღერი...  მოგვიანებით, გადავწყვიტე, ჩამებარებინა ქორეოგრაფიულზე და მას შემდეგ ამ სფეროში ვარ, სხვადასხვა სკოლაში ვიმუშავე და ბოლოს კულტურის სახლში შემოვრჩი.

- რთულია ქორეოგრაფობა ქართულ რეალობაში, ბატონო თემურ, მით უმეტეს, დიდია კონკურენცია?

- კარგი თუ გინდა, შინაარსიანი და წარმატებული - დიდი შრომა გიწევს. როდესაც ასეთ საქმეს ემსახურები, სისხლი უნდა ჩაანთხიო და გული მისცე; მოწოდება უნდა იყოს ეს შენი, თუ არ გიყვარს და შინაგანად არ განიცადე თითოეული მოძრაობა, ილეთი, არაფერი გამოვა.

- ალბათ, დიდი პასუხისმგებლობაა, ემსახურო მშობლიურ ფოლკლორს.

- რა თქმა უნდა... მით უმეტეს, რთულია, შეინარჩუნო ტრადიციული ელემენტები.  ყველანაირი ქორეოგრაფია არის დღეს - თანამედროვეც, კლასიკურიც... მაგრამ სამწუხაროდ, ყველაფერს ფოლკლორს ეძახიან. ისეთი ილეთები და მუსიკაა, ვერაფერს გაუგებ.

- თქვენ არ ხართ ფოლკლორის გათანამედროვების მომხრე?

- არა. ფოლკლორი უნდა იყოს სუფთა! წარმოუდგენელია - აჭარულს ლაზური დაარქვეს, არადა სხვადასხვაა. განდაგანას მელოდიაზე ლაზურს ვერ იცეკვებ.

- მაინც ცეკვავენ...

- ცეკვავენ და ტაშსაც უკრავენ, მაგრამ როგორ შეიძლება ასე არევა?! ლაზები ლაზები არიან და აჭარლები - აჭარლები; სხვადასხვა კუთხის ხალხია, მელოდიაც განსხვავებული აქვთ და ლექსიკაც.

- ამბობენ, რომ თანამედროვე ელემენტების გარეშე ქართული ფოლკლორი ასეთი პოპულარული ვერ იქნება.

- დაარქვან მაშინ თანამედროვე ქართული ცეკვა და ფოლკლორს ნუ უწოდებენ. მე პირადად, გადაწყობა ვერ შევძელი.

- ეს კარგია თუ ცუდი?

- არ ვიცი... რთულია თქმა, მიმაჩნია, რომ ფოლკლორი ასეთად უნდა დარჩეს.

- ყველაზე მეტად რომელი ცეკვა გიყვართ - აჭარული?

- ვერ ვიტყოდი ასე... თითოეულ მათგანს თავისი ხიბლი აქვს, გააჩნია შემსრულებელს.

- თქვენ როგორი ქორეოგრაფი ხართ, მკაცრი?

- ახლა აღარ ვარ მკაცრი, თუმცა დისციპლინა, წესრიგი მიყვარს. ანსამბლის წევრებთანაც მეგობრული ურთიერთობა მაქვს, ყველანაირად ხელს ვუწყობ, ჰქონდეთ დამატებითი შემოსავალი... რადგან ამ ანაზღაურებით ოჯახის რჩენა წარმოუდგენელია.

- როგორ წარმოგიდგენიათ პანდემიისშემდგომი პერიოდი, ალბათ ბევრი შრომა მოგიწევთ ანსამბლის სრულფასოვნად აღსადგენად?

- უდავოდ, ბევრი შრომა დაგვჭირდება... მთავარია, მალე დასრულდეს ეს ყველაფერი... ხელშეწყობაც საჭიროა, რადგან შეიცვალა ცხოვრების დონე, მატერიალური მხარე, ხელფასები მინიმალურია და ფაქტობრივად, ენთუზიაზმზე ვართ.