ბავშვობა ჩოხატაურში, შუასურებში გაატარა, თუმცა მოგვიანებით ცხოვრება ქობულეთს დაუკავშირა. ახლა ჩოხატაურში, მეუღლის სახლში ცხოვრობს. ნუნუ ბერიშვილი, რომელმაც საზოგადებას თავი საკუთარი ლექსებით შეაყვარა, მალე 81 წლის ხდება და Etaloni.ge-ს საკუთარი ცხოვრების შესახებ უამბობს. როგორ დაუკავშირა ცხოვრება პოეზიას? - ვერც ამ ისტორიას მოისმენთ ემოციის გარეშე და ვერც მის ლექსებს, რომლებსაც თავად საოცარად კითხულობს. ინტერვიუს კი რიტორიკული კითხვით იწყებს:

- როგორ ვიქნები ხანდაზმული ადამიანი, რომელსაც უყვარს პოეზია და რომელიც ამით ცოცხლობს? იცით,  ცხოვრებას საღი თვალით ვუყურებ და პოზიტივით ვცოცხლობ; ალბათ მაცოცხლებს ჩემი ლექსები:

ყველაზე მეტად, რაც ჩემში ღვივის, ეს პოეზიის სიყვარულია,

სული ვერ იტევს, მოედინება, როგორც - მჩქეფარე ნაკადულია“...

- პოეზია რამ შეგაყვარათ, ქალბატონო ნუნუ?

- ბავშვების სიყვარულმა... ჩვენთან ეზოში, არ იყო ბავშვი, მე არ მომევლო და სიყვარული არ გამეზიარებინა. გარდა ამისა, ისეთ ლაღ ბუნებაში გავიზარდე, რომელსაც ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელი შუასურები ჰქვია. იქ იყო ადგილები, სადაც ადამიანს ფეხი ჯერ არ დაუდგამს და წარმოიდგინეთ, მდინარე სუფსის გაღმა ირმებს ვხედავდი. ორიოდე წლის წინ ვეწვიე მშობლიურ სოფელს, ბავშვობის მოგონებებში აღბეჭდილ საოცარ ალაგს... ბავშვობის წლები ძალიან ბევრს ნიშნავს.

მოგვიანებით, ცხოვრება აჭარას დავუკავშირე, ძალიან მიყვარს ქობულეთი, ბათუმი... მოღვაწეობა დავიწყე საბავშვო ბაღში - ჯერ მასწავლებელი ვიყავი, შემდეგ - ბაღის გამგე, მოგვიანებით დამაწინაურეს და ვიყავი განათლების მუშაკი.  ასე გამოვიდა, სულ ვემსახურებოდი ჩემს ბავშვებს და ეს იყო უდიდესი სიყვარული, ჩემი მამოძრავებელი მთელი ცხოვრება. სამწუხარო მხოლოდ ისაა, რომ ვერ მოვიცალე, ყურადღება მიმექცია ჩემი პოეზიისთვის. გვიან გამოვუშვი წიგნი, მაგრამ ეს ჩემთვის დიდი ბედნიერება იყო... დავარიგე და ერთადერთი ეგზემპლარი დამრჩა მხოლოდ:

„დროზე ვერ შევძელ, გამეხსნა მე ჩემი გულის სარკმელი,

გადმოვაფრქვევდი ამ გრძნობებს, არ დამრჩებოდა სათქმელი“...

- არის ისეთი რამ, რაც ლექსებით არ გითქვამთ?

- რა დალევს სათქმელს? თუმცა ჩემს ყველა ლექსს აქვს იდეაც და შინაარსიც...  ამ ბოლო დროს,  პოზიტიურ განწყობას ვნერგავ, ძალიან მინდა, ხალხს მივმართო სწორედ პოზიტივით, ცხოვრება ხომ ძალიან ხანმოკლეა... უნდა იცოდნენ ახალგაზრდებმა, რას მიაქციონ ყურადღება და როგორ მოიქცნენ, ასაკში რომ შევლენ:

„და თუ დაგათოვა წლებმა ასე უხვად, და თუ გული ამას ვეღარ ეპუება,

არა, არ დანებდე, თავი დააჯერე, სულის ყვავილები დროს ვერ ეგუება“.

- ხელოვანი ადამიანების შრომა და ღვაწლი ფასდება დღეს საქართველოში?

- ადამიანი ბუნებით უნდა იყოს კეთილი და მე ჩემი სიკეთე ცუდად დამიბრუნდა. ქობულეთში, საბავშვო ბაღში მუშაობისას მივიღე სამოთახიანი ბინა, რომელიც ოჯახს დავუთმე, რადგან ტყუპი იშვილეს. შემდეგ შევედი კოოპერატივში, მაგრამ საბოლოოდ, ის ბინა არ აშენდა და ამის გამო გულნაკლული მივდივარ, თორემ ქობულეთს არაჩვეულებრივი მერი ჰყავს, პოეზიის საღამო მომიწყვეს, პატივით გამაცილეს, ქობულეთიც მშვენდება, ლამაზდება, ხალხის სიყვარული კი ჩემნაირი ადამიანებისთვის უმთავრესია.

- როგორ პოულობთ საკუთარ თავში ძალას, მოვლენებს პოზიტიურად უყუროთ?

- ეს პოზიტივი ჩემში რომ არ იყოს, ალბათ არც 80 წლის ვიქნებოდი... ვარ პიროვნება, რომელსაც უყვარს მუსიკა, ბუნება, ბავშვები, ხალხი... იცით, ადამიანში სიკეთე თუ ღვივის, მას სტიმული აქვს. მე მაცოცხლებს ხალხთან ურთიერთობა, პოეზია, პოზიტივი.

„ლაღად მოლივლივე ვარსკვლავთ შეუერთდი, სცადე, აირიდო სევდის სიმფონია,

 იგრძნობ, მარტო არ ხარ, შენთან არის ღმერთი და ნუ დაგაჩოქებს ბედის ირონია“...

ასეთია ჩემი სულისკვეთება!