მასწავლებლების უმეტესობას ბავშვები ჰყავს. ხანდახან კი ხდება ისე, რომ პროფესიით პედაგოგი დედის შვილი მისსავე კლასშიც აღმოჩნდება ხოლმე. 

ამ სიტუაციაში ბევრს უჭირს თავი აარიდოს ორი უკიდურესობიდან ერთ-ერთს: ვიღაც საკუთარ მოსწავლე შვილს სხვებზე მეტ ყურადღებას უთმობს, სხვა კი მას პრინციპულად უყურადღებოდ ტოვებს. 

მასწავლებლის შვილი

მარტივი არ არის იყო მასწავლებლის შვილი. რადგან სკოლაში თითქმის ყველა გიცნობს და მოთხოვნები შენს მიმართ განსაკუთრებულია. ასეთ მოსწავლეს უწევს დიდი გარჯა, იმედი არ გაუცრუოს პედაგოგ მშობელს. მის დედას რომ არავინ წამოაძახოს, სხვის ბავშვებს მოძღვრავს და ასწავლის, საკუთარს კი ყურადღებასაც არ აქცევსო.

სამწუხაროდ მასწავლებლის შვილს ემატება საპასუხისმგებლო მისია - იყოს მშობლის წარმომადგენელი სკოლაში. ეს კი საკმაოდ რთულია.

გაკვეთილზე მშობელი მასწავლებელი ჩვეულებრივ უფრო მკაცრად გეკითხება, შესაძლოა ორიანიც დაგიწეროს, თუ რაღაც არ ისწავლე, შემდეგ კი სახლშიც გაგკიცხოს ცუდი ნიშნის გამო.  

მასწავლებელი დედა

მასწავლებლისთვისაც არ არის მარტივი იყოს მშობელი. პედაგოგ-მშობელს გამუდმებით თანსდევს აზრი: „კარგ მასწავლებელს უნდა ჰყავდეს კარგი შვილები“. რაც თვითშეფასებაზე დიდი გავლენას ახდენს. მასწავლებლის შფოთვა დაკავშირებულია საკუთარი იმიჯის, როგორც მასწავლებლის და კარგი მშობლის შენარჩუნებაში.

რა სირთულეებმა შესაძლოა იჩინოს თავი: 

• მშობელი მასწავლებლის მიერ საკუთარი შვილის გაძლიერებული კონტროლი;
• შვილი მოსწავლის ცოდნისა და უნარების შეფასებისას ობიექტურობის დაკარგვა;
• სამსახურეობრივი მდგომარეობის გამოყენება თუ ბავშვს სირთულეები აქვს;
• კოლეგებთან გაუგებრობა, წყენა და კონფლიქტები თუ შვილს სირთულეები აქვს; 
• დატვირთული გრაფიკი, რის გამოც შვილს საკმარის დროს ვერ უთმობს;

საყვარელი მოსწავლე

არ შეიძლება მასწავლებელს ჰყავდეს საყვარელი მოსწავლე, რომელსაც ის სხვებისგან გამოარჩევს, მით უმეტეს თუ ის საკუთარი შვილია.  ასევე მასწავლებლის შვილს სხვა მოსწავლეებთან შედარებით არ უნდა ჰქონდეს პრივილეგიები. პირობები ყველასთვის ერთია.  ეს არის დაუწერელი კანონი. 

და, თქვენში დედა უფრო ჭარბობს თუ პედაგოგი?! ახერხებთ ოქროს შუალედის დაცვას?