ფოთის N5 საჯარო სკოლის მე-7^ა კლასის მოსწავლემ მეგი კუციამ კორონავირუსის პანდემიის გამო შეცვლილ ცხოვრებას და სკოლის მონატრებას ჩანახატი მიუძღვნა. 

გთავაზობთ მეგი კუციას ჩანახატს:

„ერთ თვეზე მეტი გავიდა, ასე ჩუმად, ვსხედვართ მე და მარტოობა, სწორედ ამიტომ ვიცი, რომ მე მარტო არ ვარ. მე ვზივარ და მხოლოდ ვფიქრობ იმაზე, რომ ყველაზე ძნელი რამ ჩემს ცხოვრებაში სწორედ საკუთარი თავის შეცნობაა. რატომ უნდა იყოს საშიში მარტოობა, როდესაც მარტოობა არაფერია, გარდა საკუთარ თავთან დარჩენისა? ეს იყო პირველი გაკვეთილი, თუმცა მარტო საათის ისრების ხმა რომ ისმის მარტოობისას?

ყოველი დღე მენატრება, ადრე რომ ვიღვიძებდი და სკოლისაკენ მივაბიჯებდი, არ დავმალავ და ვიტყვი რომ ის დღეები არ მომწონდა, მაგრამ იმ დღეს სიცოცხლესა და ხალისს ლიტერატურის გაკვეთილი ჰგვრიდა. ახლა კი ონლაინ გაკვეთილებია. გაღვიძებაზე არაფერს ვიტყვი, ერთის გარდა, გრძელი პროცესია. ამ პროცესში ჩემს ხმას ბანს აძლევს ჩემი ძმის გაკვეთილები, საინტერესო მელოდიაა. ერთი შეხედვით, დეტექტივი გეგონებათ ( ტყუილია) ჩვენი ყოველი დღე „ბრძოლაა“, თუმცა ამასთან ერთად, აღმოვაჩინე, რომ სხვებისგან განსხვავდება და ეს ისაა, რომ სიჩუმე სიამოვნებს. მე კი ვეკითხები - რატომ?-პასუხი არ მიბრუნდება. მე კი მივხვდი, რომ მარტოობის მხოლოდ სიყვარული შეიძლება, რადგან მარტოობაში გაქვს დრო ულევი ოცნებისა. ამ ოცნებებით თამაში კი საკმაოდ საინტერესოა და ამასთანავე, მომგებიანი .სწორედ ასე და ამგვარად სწავლობს ადამიანი საკუთარ „მეს“. ვინ იცის, კიდევ რამდენი ხანი გაგრძელდება ასეთი დღეები, რამდენჯერ უფრო მეტად მომენატრება სკოლაში წასვლა, იქ სიცილი, თამაში, თუნდ სწავლაც. ოცნებაც ესაა, მინდა კიდევ უფრო თავისუფალი ვიყო. უკვე მონატრებასაც ვერ ვმალავ.

ვაღიარებ, რომ ამდენი ხნის მანძილზე მივხვდი, რომ ეს სიმარტოვე ჯილდოა და არა საათის ისრების ხმა. ბოლოს და ბოლოს სულიერი სიმარტოვე მაინც არ არის.

მარტოობაში ვსწავლობ. სწორედ ასეთი იყო ის უფერული დღეები, რომლებიც სიმარტოვემ გააფერადა იმით რომ მასწავლა და შემაცნობინა საკუთარი თავი“

                                             ფოთის N5 საჯარო სკოლის მე-7^ა კლასის მოსწავლე მეგი კუცია.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში