მადლიერებისა და შენდობის დროა - ასეთია მთავარი მესიჯი, შპს „თამარ ფაჩულიას საავტორო სკოლა–გიმნაზიის“ მე-7 კლასის მოსწავლის ოთარ გუნცაძის ჩანახატში, როგორია მისი თვალით დანახული სკოლა სახლში. გამომყევით ჩემი ფიქრის სამყაროში... - გეპატიჟებათ მოსწავლე და მიიღეთ მისი მიწვევა: 

                                                         
                                                        მადლიერებისა და შენდობის დროა

რა მასწავლა სიჩუმემ...

მასწავლა როგორი ყოფილა სკოლა სახლში. თქვენ იცოდით? დარწმუნებული ვარ, რომ არ იცოდით. თქვენ ხომ მსგავს რამეს ვერც წარმოიდგენდით...  

გინდა გიამბოთ, თუ როგორია ჩემი თვალით დანახული სკოლა სახლში? ვიცი, რა თქმა უნდა, გაინტერესებთ. ჰოდა, გამომყევით ჩემი ფიქრის სამყაროში...

ვფიქრობ და ნამდვილად ასეა: მსოფლიოში გავრცელებულ პანდემიასთან დაკავშირებით, ყველანი - დიდი თუ პატარა, 70-ე დღეა, შინ - სახლში  ვართ, რათა თავი დავიცვათ მომაკვდინებელი ვირუსისაგან. 

უჩვეულო რეჟიმში - დისტანციურად გვიტარდება გაკვეთილები. არსებულ სიტუაციაში ეს კარგია, მაგრამ ჩვენ - ახალგაზრდებს ხომ მეტი გვინდა...

ჩვენ აღარ გვინდა საკომენდატო - საკარანტინო პირობებში ცხოვრება, დაკეტილი სკოლები, საკლასო ოთახები და სხვა დანარჩენი... 

დაცარიელებული ქუჩები, სოციალური დისტანცირება და სახის ნიღბები გვახსენებს, რომ მადლიერებისა და შენდობის დროა. საკუთარ თავში უკეთ ჩახედვისა და იქიდან სამყაროს უკეთ დანახვის დროა.  საჭიროა მეტად გავუფრთხილდეთ  ერთმანეთს.

მჯერა, რომ მალე დასრულდება ჩვენს ქვეყანაში საკარანტინო მდგომარეობა და ერთფეროვან დღეებს ჩაანაცვლებს აქტიური ცხოვრების რიტმი. ახალი ძალითა და შემართებით შევუდგებით დასახული მიზნების განხორციელებას.

მოვა, აუცილებლად მოვა ხმაურისა და ჟრიამულის დრო და ჩვენ დავუბრუნდებით ნამდვილ სკოლას და არა სკოლა–სახლს.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში