ამის მისაღწევად აზიურ ქვეყნებს რამდენიმე წესი აქვს:   

აზიური ქვეყნების მშობლებს სჯერათ, რომ განათლება არ არის ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ ცხოვრებაში



მათთვის ბავშვის ემოციები ძალიან მნიშვნელოვანია მისი დაბადებიდან 2 წლის განმავლობაში, სწორედ ამიტომ შვილებზე განსაკუთრებულად მზრუნველობენ. მშობლებს სჯერათ, რომ ბავშვებთან ფიზიკური კონტაქტი ძალიან მნიშვნელოვანია და სწორედ ამიტო დიდ დროს ატარებენ მათთან. მშობლები ადრეული ასაკიდანვე ცდილობენ შვილებისთვის კარგი მაგალითის მიმცემები იყვენენ. 

ისინი აფასებენ ინდივიდუალურ გამოცდილებას 
 
დასავლური განათლების სისტემისგან განსხვავებით, აღმოსავლეთში მშობლები აკრძალვებს არ აწესებენ.  ისინი ფიქრობენ, რომ  აკრძალვით ბავშვები შემეცნების უნარს კარგავენ. მათი აზრით, ბავშვი ინფორმირებული უნდა იყოს საფრთხის შესახებ, თუმცა არავის აქვს უფლება აუკრძალოს მას რამე. ამის გამო, აღმოსავლეთის ბავშვები უფრო მეტად კრეატიულები არიან, შეუძლიათ მიიღონ უნიკალური გადაწყვეტილებები და პატივი სცენ უფროსებს.  

აღმოსავლეთის მშობლები საკუთარ ინტერესებს თავს არ ახვევენ შვილებს

მაგალითად, დასავლელი მშობლები თუ ეუბნებიან შვილებს „არ დაშავდე“, აღმოსავლეთის მშობლები შვილებს მოუწოდებენ „სხვებს არ მიაყენონ ზიანი“. 3 წლამდე ასაკის ბავშვები სწავლობენ  ხალხის, ცხოველების, საკუთარი თავის კონტროლს და ბუნებაზე ზრუნვას.  

2-3 წლის ასაკში ბავშვები არიან დაკავებული სპორტული აქტივობებით და ესწრებიან საგანმანათლებლო გაკვეთილებს



2-3 წლის ასაკში  ბავშვები დაჰყავთ ინგლისურზე, მათემატიკაზე, ხატვაზე და სიმღერაზე. ბავშვების უმრავლესობა 4 წლის ასაკში კარგად უკრავენ მუსიკალურ ინსტრუმენტებზე და ესმით მათემატიკა და გრამატიკა. 5 წლის ასაკში კი მზად არიან სკოლისთვის.   

დაწყებით სკოლაში ბავშვები მარტო დადიან

იაპონიაში და კორეაში 6 წლის ბავშვები სკოლაში მშობლებს არ დაჰყავთ, ისინი მარტო დადიან. სკოლის დაწყების დროს ბავშვებმა იციან დათვლა, წერა და წიგნების კითხვა. აზიურ ქვეყნებში სჯერათ, რომ ადრეულ ასაკში დათვლის სწავლა ტვინისთვის კარგია და ის ავითარებს შემოქმედებით თვისებებს.   

როცა დგება მომენტი, მხოლოდ მაშინ ირჩევს სტუდენტი საკუთარ პროფესიას

აზიურ ქვეყნებში ბავშვებს შეუძლიათ იქამდე იცხოვრონ მშობლებთან, სანამ მათ სურთ, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში 14 წლის ასაკში მათ უკვე იციან რა პროფესია სურთ და შეუძლიათ მარტო იცხოვრონ.